توی این پست یه شعر از ایرج میرزا رو تو وبلاگ قرار میدم که در مورد زیاده روی در تعارف کردن هست و خوشحال میشم که بعد از خواندن دقیق شعر نظرتون رو راجع به این شعر بیان کنید.
یا رب این عادت چه می باشد که اهل ملک ما --- گاهِ بیرون رفتن از مجلس ز در رم می کنند
جمله بنشینند با هم خوب و برخیزند خوش --- چون به پیش در رسد از همدگر رم می کنند
همچنان در موقع وارد شدن در مجلسی --- گه ز پیش رو گهی از پشت سر رم می کنند
در دم در این یکی بر چپ رود آن یک به راست --- از دو جانب دوخته بر در نظر رم می کنند
بر زبان آرند بسم ا... بسم ا... را --- گویی یا جن دیده یا از جانور رم می کنند
این که وقت رفت و آمد بود اما این گروه --- در نشستن نیز یک نوع دگر رم می کنند
این یکی چون می نشیند دیگری ور می جهد --- تا دو نوبت گاه کم گه بیشتر رم می کنند
فرضاْ اندر مجلسی گر ده نفر بنشسته بود --- چون یکی وارد شود هر ده نفر رم می کنند
گویی اندر صحنه مجلس فنر بنشانده اند --- چون یکی پا می نهد روی فنر رم می کنند
نام این رم را چو نادانان ادب بنهاده اند --- بیشتر از صاحبان سیم و زر رم می کنند
از برای رنجبر رم مطلقاْ ممنوع نیست --- تا توانند از برای گنج ور رم می کنند
گر وزیری از در آید رم مفصل می شود --- دیگر آنجا اهل مجلس معتبر رم می کنند
هیچ حیوانی ز جنس خود ندارد احتراز --- این بشرها از هیولای بشر رم می کنند
* پی نوشت
- لطفاً شعر بالا را با واقع نگری بیشتری مطالعه کنید و به مفهوم شعر دقت بیشتری کنید.
- هر نقدی قابل قبول است.